ไทวิจิตรขอสวนกระแส

แม้ว่าช่วงนี้เศรษฐกิจโลกอยู่ในช่วงตกเหว รอดไม่รอดยังไม่รู้ เพราะยังไม่ถึงก้นเหว

ตราบใดที่หุ้นยังร่วงและลงอยู่ทุกวัน ตราบนั้นอากิก็ไม่สนอยู่ดี (ไม่เกี่ยวกับกิซะหน่อย..5555″555…55 ) 

กลับถึงกรุงเทพฯเรียบร้อยแล้วครับ สำหรับคุณอากิของเรา หลังจากไปเทคคอร์ส Rainy Season ที่ Golden Basin (อ่างทอง) มาสองสัปดาห์ กลับมาคราวนี้สำเนียงดีขึ้น แถมได้ความเข้มของผิวสีขึ้นมาอีกนิดหน่อย หุหุ  อ้อ!! อากิขอย้อนศร สวนกระแสด้วยการถอยรถคันใหม่ป้ายแดง มาขับเล่นให้เย็นใจก่อนเปิดเทอมนี้

ป๊ะป๊า :  หวัดดีครับลูก อากาศที่ Golden Basin ดีหรือเปล่า

อากิ   :  กู๊ดเลยครับ (ทำหน้ากวนๆ)

ป๊ะป๊า  :  ไปเทคคอร์ส Rainy Season แล้วได้อะไรมาบ้าง ?

อากิ  :   อ้อ!! ได้ผื่นเม็ดใหญ่ๆเพราะยุงกัดมาเจ็ดเม็ดคร๊าบบบบ (ยิ้มกวนๆเข้าไปอีก)

ป๊ะป๊า :   อ่อ ป๊ะป๊าหมายถึง ความร๊ง ความรู้ อะไรพวกนั้นอ่ะลูก

อากิ  :  เห็นพวกคุณยายๆทั้งหลายที่ นู้นบอกว่าอากิ ออกแอ๊กเซ็นต์ภาษาอังกฤษได้ดีที่เดียวเชียงนะปีป๊า  อิอิอิ..อิอิ

ป๊ะป๊า  :  กลับมากรุงเทพแล้ว เห็นถอยรถป้ายแดงคันใหม่ กลับมาด้วย

อากิ  :  ใช่คร๊าบบ…พอดีปิดเทอมว่างมาก ก็เลยชวนคุณยายไปเดินเล่น กระจายรายได้ลงสู่ท้องถิ่นตามต่างจังหวัดบ้าง อ่ะครับ

ป๊ะป๊า  :  หมายความว่าไง กระจายรายได้สู่ท้องถิ่น ป๊ะป๊าไม่ค่อยฉลาดอ่ะลูก

อากิ  :  ก็ไปถอยรถคันใหม่ กับช่วงเศรษฐกิจแย่ๆแบบนี้งัยครับป๊ะป๊า ชาวบ้านต่างจังหวัดจะได้มีกระแสเงินสดหมุนเวียน แหม่!!..ป๊ะป๊านี้ โง่จริงๆ  ไม่รู้เรื่อง !!! (ทำหน้าขมวดคิ้ว) 

ป๊ะป๊า  :  ????!!$^%())&   ><[[!!!b ??

คิดถึง

ช่วงนี้ปิดเทอม อากิกลับไปเยี่ยมคุณยายที่ป่าโมกครับ ป๊ะป๊าก็เลยอยู่โยงกับคุณแม่มุ้ยกันสองต่อสอง

ส่วนหนึ่งก็รู้สึกว่าทำอะไร ไปไหนมาไหนสะดวกขึ้น เพราะไม่ต้องห่วง แต่อีกส่วนหนึ่งที่หนักหนาเอาการเหมือนกันคือ

‘ความคิดถึง’

รู้สึกเหงาๆ แปลกๆ กิจกรรมที่บ้านดูเรียบร้อยแต่ไม่ค่อยมีชีวิตชีวาเท่าใดนัก เสียงเจี๊ยวจ๊าว กวนๆ มันหายไป

ไม่มีเด็กที่กวนๆ มาคอยเซ้าซี้ ให้ป๊ะป๊าพาวาดรูป เต้นและร้องเพลงกัน  เป็นช่วงสองสัปดาห์ที่ดูเหงาๆชอบกล

……

มีเพียงเสียงจากสายโทรศัพท์ที่ทำให้เราได้พูดคุยกันทั้งสามคน อากิอยู่ที่บ้านคุณยายก็ยังคงร่าเริงเหมือนเดิม(ยิ่งกว่าเดิมอีก..พี่จิ๋วบอก )

เสียงดัง อารมณ์ดีเสมอ มีที่ให้วิ่งเล่นอย่างเต็มสปีดและสุดพลัง อิอิ   ไม่เหมือนบ้านที่กรุงเทพฯที่ค่อนข้างจำกัดสำหรับให้อากิปลดปล่อยพลัง

อากิ เล่นเยอะก็ทานข้าวได้เยอะขึ้น ป๊ะป๊าก็ดีใจ จริงๆแล้วเรื่องกินสำหรับอากิป๊ะป๊าไม่เคยห่วงเลย เพราะรู้ว่าอากิเป็นเด็กที่ทานได้ดีอยู่แล้ว กลัวจะอ้วนเกินไปซะมากกว่า 

อยากให้ถึงสัปดาห์หน้าให้เร็วขึ้นมาอีก

คิดถึงสุดยอดนะครับ ..แล้วเราจะได้มาวาดรูปกันต่อนะ — ไอ้หมา !! 

ป๊ะป๊า 

เก่งมาก..ลูก

ฮ่า ฮา ฮา..ฮ่า..

อากิเก่งมากๆเลยนะลูกวันนี้ที่ Gymboree ไม่ต้องใช้เวลาปรับตัวอะไรมากนัก ความมั่นใจและรอยยิ้มก็ยังคงมีอยู่ให้ป๊ะป๊าเห็นเหมือนเดิมอย่างกับที่รอลุ้นเลย

ป๊ะป๊าคิดว่าการที่อากิได้ไปเรียนที่โรงเรียนปฐมภัชร ในชั้นเตรียมอนุบาลนั้นมันช่วยให้ลูกมีมนุษยสัมพันธ์และความมั่นใจ เข้าใจถึงการอยู่รวมกัน กับการมีเพื่อน และรู้จักที่จะปรับตัวเข้ากับคนแปลกหน้าและสังคม สภาพแวดล้อมที่แตกต่างได้ดีมากจริง

อากิโตขึ้นเยอะพี่ๆที่ Gymboree บอกและทุกๆคนก็จำลูกชายป๊ะป๊าได้กันทั้งนั้น ขากลับป๊ะป๊าและคุณแม่มุ้ยก้เลยให้รางวัลคนเก่งของเราในวันนี้ด้วย ’ไอศครีมฮาเก้นดาส’ ซะเลย พร้อมกับโรลเค้กและเยลลี่แช่เย็นรสผลไม้ให้กลับบ้านอีกด้วย

 

…….

enjoy .. be a goodboy !!!ป๊ะป๊า 

รอลุ้นเจ้าสุดยอด

วันอาทิตย์พรุ่งนี้..ไม่ใช่สิต้องวันนี้ถึงจะถูก วันอาทิตย์นี้อากิจะกลับมาเรียนที่ Gymboree อีกรอบแล้วนะครับลูก หลังจากที่ drop เอาไว้เมื่อสาม-สี่เดือนก่อน  

ป๊ะป๊าตื่นเต้นเหมือนกันนะ อยากรู้ว่าถ้าอากิกลับมาพบเพื่อนๆทั้งเก่าและใหม่จะเป็นอย่างไงบ้าง จะซ่าส์กับเพื่อนๆยิ่งกว่าเดิมมั้ย หรือจะเปลี่ยนบุคลิกเป็นหนุ่มมากขึ้นอ่ะเปล่า .. วันก่อนป๊ะป๊าโทรไป Confirm คลาสเรียนให้ลูก คุณครูฟ้าแจ้งว่าเดี๋ยวให้อากิเลื่อนขึ้นไปเรียน level 5 ได้เลย 555..55.. แล้วป๊ะป๊าจะรอลุ้นนะลูกชาย ..เจ้า(กวน)สุดยอด อิอิ 

ป๊ะป๊า

แม่อยากฟัง (ตอน 2) “ฝึกนับเลขกับไทวิจิตร”

นึ่ ซอง ซาม….

ตอนนี้เจ้าอากิของแม่ เริ่มออกเสียงนับเลข นึ่ ซอง ซามแล้ว

แม่แอบยิ้มดีใจเหมือนเคย  ที่ทุกๆ ครั้ง เห็นลูกอากิ มีการพัฒนาและเติบโตขึ้น

ทำเอาแม่แอบลุ้นอยู่หลายเดือน  ว่านู๋จะไม่ยอมพูด 

แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่ค่อยพูดกับแม่ซักเท่าไหร่  แต่แม่ก็อุ่นใจขึ้นว่าลูกไม่ได้มีปัญหาเรื่องการพูด

แม่นับ: หนึ่ง

อากินับ: ซอง

แม่นับ: สอง

อากินับ: ซาม

….. อากินับ : ซิบบ

ถึงแม้ว่าอากิ จะนับออกเสียงแบบเพื่อนบ้านไทยเรา แต่แม่ก็แอบดีใจจนทนไม่ไหว

เลยต้องมาบอกเล่าให้กับเพื่อนๆ ในวันนี้

เกือบหลายเดือนที่ผ่านมา ความทุ่มเท ในการอ่านหนังสือ เล่านิทาน ร้องเล่นเต้นระบำกันกับอากิ

รวมถึงการนำเทคนิค Floor Time ที่คุณหมอแนะนำมาใช้ 

ถึงวันนี้จะยังไม่ได้ผล 100 % แต่ก็ทำให้แม่รู้แล้วว่า “ถ้าลูกแม่พูดได้เมื่อไหร่ ลูกจะไม่หยุดพูดแน่ๆ “

 

คุณแม่ท่านอื่นๆ ลองนำเทคนี้ไปใช้ก็ได้นะคะ เป็นเทคนิคที่ทำให้เด็กๆ เรียนรู้กับสิ่งรอบตัวมากขึ้น

ยกตัวอย่างเช่น ถ้าอากิอยากทานขนม เค้าจะไม่ยอมพูดว่าทาน จะเอานิ้วมือชี้ไปที่ของและร้องอึ่ๆๆ

คุณแม่ : ลูกจะเอาอะไรครับ

อากิ : เอามือชี้ไปที่ขนม และร้องอึๆๆ (ไม่ยอมพูด)

คุณแม่ : หยิบขนม และถามว่า เอานี่ใช่ไม๊ครับ?

อากิ : พยักหน้า และร้องอึๆๆ

คุณแม่ : เอาขนมนี่นะ?

อากิ : พยักหน้า และร้องอึๆๆ

คุณแม่ : ไหนบอกแม่ซิ ว่าเอาครับ?

อากิ : อาว อ๊าบ

คุณแม่ : ให้ขนม

เทคนิคนี้ดิฉันได้จากการฝึกที่โรงพยาบาลประมาณ 2-3 ครั้ง และอ่านหนังสือประกอบ ก็พอจะจับประเด็นได้ว่า

พยายามกระตุ้นพฤติกรรมให้ลูกสนใจกับสิ่งรอบตัวมากขึ้นกว่าเดิม จะเห็นได้ว่าการถามย้อนซักสองถึงสามครั้ง

ก็จะกระตุ้นให้เค้าพยายามพูดออกมาได้ค่ะ

 

แม่มุ้ยจะสู้ต่อไปกับพยางค์ที่สาม ที่สี่  และพยางค์ต่อๆ ไปของลูกนะครับ  “แม่รักลูกครับ”

 

แม่มุ้ย

สวัสดีครับคุณย่า อากิมาแล้วคร๊าบบบ

หยุดยาวเข้าพรรษาที่ผ่านมา เราทั้งครอบครัวถือโอกาสไปเยี่ยมคุณย่ากันครับ นับเป็นเวลาสองปีกะอีกเดือนกว่าๆ ตั้งแต่อากิเกิด อากิยังไม่เคยไปหาคุณย่าเลยครับ มีแต่คุณย่าที่แวะมาหาอากิที่กรุงเทพ

ดูคุณย่าแข็งแรงและสดชื่นขึ้นเยอะเลยครับ (อันนี้ป๊ะป๊าสังเกตดูเอง..อิอิ) คืนแรกที่ไปถึงอากิก็ยังดูแปลกๆกับสถานที่อยู่ไม่น้อย ยังมีหวาดๆ อยู่บ้างแต่ก็ใช้เวลาปรับตัวอยู่ไม่กี่ชั่วโมง และก็ยอมเข้าหาคุณย่ามากขึ้น แถมยังให้อุ้มด้วย โดยเฉพาะก่อนกลับกรุงเทพ มีโผเข้าให้คุณย่าอุ้มก่อนกลับด้วย  คุณย่านี้ยิ้มจนเหงือกแห้งเลย

ขากลับป๊ะป๊าก็พาอากิแวะไหว้พระ ไปกราบหลวงพ่อขาวกันที่ “วัดเทพพิทักษ์ปุณณาราม” แถวอำเภอกกลางดง เป็นวัดที่ตั้งอยู่เชิงเขา และจะมีพระพุทธรูปองค์สีขาว ประดิษฐานอยู่บนภูเขา เด่นและสง่างามมากครับ

หากใครที่เคยผ่านไปแถวนั้น คงเคยเห็นกันนะครับ  ที่วัดนี้อาบ็อกซิ่งของอากิเคยมาบวชอยู่หนึ่งพรรษา เมื่อหลายปีก่อนครับ

ป๊ะป๊าก็เลยรู้สึกชอบและศัทรากับวัดนี้มากครับ ร่มรื่นและเงียบสงบดี ยิ่งมาตอนหน้าหนาว อากาศดีมากๆ หนาวสุดๆ ป๊ะป๊าเคยตื่นออกไปช่วยถือถังเดินตาม อาบ็อกซิ่งตอนบิณฑบาทด้วย เจ็บเท้าน่าดู เพราะต้องถอดรองเท้าเดินตาม “หลวงน้อง” อิอิ

ดูอากิเขาก็ชอบนะครับ วิ่งเล่นซะรอบวัดเลย

…………………………………………………..

ป๊ะป๊า 

กระเป๋าใหญ่ใบใหม่กับไทวิจิตร

ไม่ค่อยเบอร์ห้า-บ้าเห้อ ซักเท่าไหร่เลยครับลูกเรา !!

คุณแม่มุ้ยเค้าเห็นลูก อยากจะได้มานานแล้วครับ จนในที่สุดก็ไปไขว้คว้าหามาให้ลูกจนได้ ทั้งนี้ก็ต้องขอบขอบคุณ คุณโอปอ คุณแม่ของน้องนีโอ ที่โดนไหว้วานฝากซื้อมาให้

ลากซะรอบบ้านตั้งแต่เย็นแล้วครับ ไม่ยอมให้ใครแตะต้องด้วย  … เหอะๆ “กระเป๋าใหม่..ใบใหญ่ของไทวิจิตรเค้าครับ”  (ฟ้องด้วยภาพ)

ป๊ะป๊า  

ปาเจรา จาริยา หนติ : ครั้งแรกของอากิครับ

นี้คือประสบการณ์ครั้งแรกของอากิครับ กับพิธีไหว้ครู เช้าวันหฤหัสบดีวันนั้น ป๊ะป๊า และ คุณแม่มุ้ย รู้สึกตื่นเต้นกันใหญ่ โดยที่อากิก็คงยังจะงงๆ  ว่าเราสองคนนี้เป็นอารายกันเนี่ยยย!! (อ่านจากสีหน้าและแววตา..อิอิ)

ใช่ว่าจะออกอาการแทนลูกแค่เราสองคน เช้านั้นที่โรงเรียนแออัดยัดเหยียดไปด้วยคุณพ่อ-คุณแม่ เด็กๆกันเต็มไปหมด กล้องถ่ายวิดีโอ กล้องถ่ายรูปถูกควักกันขึ้นมาพรึบพรับๆ ทั้งเสียงแฟรชและเสียงเด็กๆ ยังกะงานประกาศรางวัลออสก้า

คุณพ่อ-คุณแม่ ทั้งหลายก็คงอยากเก็นภาพความทรงจำดีๆกันไว้เหมือนกันกะเราเช่นกัน..

ป๊ะป๊า 

เปิดเทอมใหญ่..ตอน คุณย่ามาส่งครับ

วันนี้เป็นวันเปิดภาคเรียนวันที่สี่ ของเทอมแรกแล้วครับ คุณย่ายังคงพักผ่อนกับลูกหลานอยูู่ที่่กรุงเทพ วันนี้คุณย่าตั้งใจที่จะไปส่งอากิที่โรงเรียนครับ ดูคุณย่าตื่นเต้นกับการจะได้ไปส่งหลานชายคนนี้เสียจริงๆ

วันนี้ป๊ะป๊าจะลองให้คุณย่าลองอุ้มหลานชายคนนี้ เดินไปส่งที่โรงเรียนดูครับ แอบลุ้นอยู่เหมือนกันว่าวันนี้อากิจะยอมให้คุณย่าอุ้มหรือยัง

ป๊ะป๊าช่วนถือกระเป๋าให้ และเดินนำหน้า แล้วให้คุณย่าลองอุ้มเดินตามมา …

ไม่สำเร็จครับ ในครั้งแรก (อากิวางฟอร์มและอิดออดอยู่เหมือนกัน)

ครั้งที่สอง และครั้งที่สาม ก้ยังครับ (มีเล่นตัวอีกตามเคย)

ครั้งที่สี่..ครั้งนี้ สำเร็จครับ คุณย่าต้องออกแรงด้วยนิดหน่อย อิอิ…

ในที่สุดคุณย่าก้ได้อุ้มอากหลานชายคนเดียวของแก อย่างเป็นทางการซะที เฮ..เฮ

ดูสีหน้าและแววตาของคุณย่า บ่งบอกถึงความดีใจ และปลื้มปิติ อย่างสุดๆ ป๊ะป๊าก็แอบดีใจด้วย คุณย่าอุ้มอากิเดินจนถึงโรงเรียนครับ

และเข้าไปเจอคุณครูและเล่นกับหลาน อย่างชื่นชม อากิก็ดุเหมือนว่าจะมุ่งมั่นกับการได้เจอเพื่อนๆและเล่นของเล่น อ่านหนังสือเล่มโปรดของเขาเหมือนเคย โดยคุณย่าก็ยังมองดูหลานวิ่งเล่นอยู่อย่างนั้น และยิ้มไปด้วยอย่างมีความสุข

ส่วนป๊ะป๊า็ขอตัวกลับก่อน เพราะต้องไปทำงานต่อ และก็ปล่อยให้คุณย่าเฝ้าดู และอยู่กับหลานที่โรงเรียนให้น่ำใจไปซะเลย จะได้เก็บต้นเก็บดอกของความคิดถึงหลานชาย ให้ครบถ้วน นะครับ คุณย่าครับ อิอิ..

ป๊ะป๊า

อากิและคุณย่า

เมื่อวันก่อน “คุณย่า” ของ “อากิ” มาเยี่ยมอากิครับ คุณย่ามีนัดที่จะต้องมาตรวจร่างกายและพบคุณหมอตามปกติทุกๆหกเดือน อากิและคุณแม่มุ้ยไปรับคุณย่าที่สถานีหมอชิตตามเวลานัดหมาย (อ้อ..คุณย่าอากิพึ่งผ่านแซยิดไปหมาดๆ อายุ 60 ปีแล้วนะครับ)

อากิยังไม่คุ้นกับคุรย่าเท่าไหร่เลยครับ ยังไม่ยอมให้อุ้ม ให้จับ หวงตัวสุดๆ แต่คุณย่าก็เข้าใจครับ ไม่ค่อยได้อยู่ใกล้ชิดกันเท่าไหร่ แต่ดูอากิเขาก็ยัง กล้าๆ กลัวๆอยู่เหมือนกัน แต่ป๊ะป๊าคิดว่าคงสักวันสองวันก็น่าจะได้กอด ได้อุ้มกันแน่

ตอนเย็นเราทานเข้าด้วยกันทั้งหมดครับ ทั้งอาหารที่คุณย่าเอามาฝาก และคุณแม่มุ้ยทำ และแน่นอนครับ ของอากิก้ต้องเป้นฝีมือคุณแม่มุ้ยอีกเช่นเคย ปลาแซลมอนทอด(เยาะหน้าด้วยซีอิ๊วขาวนิดหน่อย) และมีแกงจืดเต้าหู้ หมูสับ ใบตำลึง เอาไว้ให้ซดคล่องคอด้วย

ป๊ะป๊าสังเกตุดูว่า อากิจะชอบทานอะไรๆคล้ายป๊ะป๊านะครับ โดยเฉพาะพวกของทอดๆนี้ เท่าไหร่เท่ากัน ไม่มีปฏิเสธ อิอิ.. อากิทานเข้าได้เยอะด้วยครับวันนี้ ทานเอง ตักเองไม่ยอมให้ป้อนด้วย สงสัยกะจะโชว์คุณย่าแน่ๆ

เก่งมากครับลูก!!

ป๊ะป๊า