Archive for the ‘About WonderKid’ Category

ไทวิจิตรขอสวนกระแส

December 1, 2008

copy-of-dsc08283

แม้ว่าช่วงนี้เศรษฐกิจโลกอยู่ในช่วงตกเหว รอดไม่รอดยังไม่รู้ เพราะยังไม่ถึงก้นเหว

ตราบใดที่หุ้นยังร่วงและลงอยู่ทุกวัน ตราบนั้นอากิก็ไม่สนอยู่ดี (ไม่เกี่ยวกับกิซะหน่อย..5555″555…55 ) 

กลับถึงกรุงเทพฯเรียบร้อยแล้วครับ สำหรับคุณอากิของเรา หลังจากไปเทคคอร์ส Rainy Season ที่ Golden Basin (อ่างทอง) มาสองสัปดาห์ กลับมาคราวนี้สำเนียงดีขึ้น แถมได้ความเข้มของผิวสีขึ้นมาอีกนิดหน่อย หุหุ  อ้อ!! อากิขอย้อนศร สวนกระแสด้วยการถอยรถคันใหม่ป้ายแดง มาขับเล่นให้เย็นใจก่อนเปิดเทอมนี้

ป๊ะป๊า :  หวัดดีครับลูก อากาศที่ Golden Basin ดีหรือเปล่า

อากิ   :  กู๊ดเลยครับ (ทำหน้ากวนๆ)

ป๊ะป๊า  :  ไปเทคคอร์ส Rainy Season แล้วได้อะไรมาบ้าง ?

อากิ  :   อ้อ!! ได้ผื่นเม็ดใหญ่ๆเพราะยุงกัดมาเจ็ดเม็ดคร๊าบบบบ (ยิ้มกวนๆเข้าไปอีก)

ป๊ะป๊า :   อ่อ ป๊ะป๊าหมายถึง ความร๊ง ความรู้ อะไรพวกนั้นอ่ะลูก

อากิ  :  เห็นพวกคุณยายๆทั้งหลายที่ นู้นบอกว่าอากิ ออกแอ๊กเซ็นต์ภาษาอังกฤษได้ดีที่เดียวเชียงนะปีป๊า  อิอิอิ..อิอิ

ป๊ะป๊า  :  กลับมากรุงเทพแล้ว เห็นถอยรถป้ายแดงคันใหม่ กลับมาด้วย

อากิ  :  ใช่คร๊าบบ…พอดีปิดเทอมว่างมาก ก็เลยชวนคุณยายไปเดินเล่น กระจายรายได้ลงสู่ท้องถิ่นตามต่างจังหวัดบ้าง อ่ะครับ

ป๊ะป๊า  :  หมายความว่าไง กระจายรายได้สู่ท้องถิ่น ป๊ะป๊าไม่ค่อยฉลาดอ่ะลูก

อากิ  :  ก็ไปถอยรถคันใหม่ กับช่วงเศรษฐกิจแย่ๆแบบนี้งัยครับป๊ะป๊า ชาวบ้านต่างจังหวัดจะได้มีกระแสเงินสดหมุนเวียน แหม่!!..ป๊ะป๊านี้ โง่จริงๆ  ไม่รู้เรื่อง !!! (ทำหน้าขมวดคิ้ว) 

ป๊ะป๊า  :  ????!!$^%())&   ><[[!!!b ??

แม่อยากฟัง (ตอน 2) “ฝึกนับเลขกับไทวิจิตร”

July 27, 2008

นึ่ ซอง ซาม….

ตอนนี้เจ้าอากิของแม่ เริ่มออกเสียงนับเลข นึ่ ซอง ซามแล้ว

แม่แอบยิ้มดีใจเหมือนเคย  ที่ทุกๆ ครั้ง เห็นลูกอากิ มีการพัฒนาและเติบโตขึ้น

ทำเอาแม่แอบลุ้นอยู่หลายเดือน  ว่านู๋จะไม่ยอมพูด 

แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่ค่อยพูดกับแม่ซักเท่าไหร่  แต่แม่ก็อุ่นใจขึ้นว่าลูกไม่ได้มีปัญหาเรื่องการพูด

แม่นับ: หนึ่ง

อากินับ: ซอง

แม่นับ: สอง

อากินับ: ซาม

….. อากินับ : ซิบบ

ถึงแม้ว่าอากิ จะนับออกเสียงแบบเพื่อนบ้านไทยเรา แต่แม่ก็แอบดีใจจนทนไม่ไหว

เลยต้องมาบอกเล่าให้กับเพื่อนๆ ในวันนี้

เกือบหลายเดือนที่ผ่านมา ความทุ่มเท ในการอ่านหนังสือ เล่านิทาน ร้องเล่นเต้นระบำกันกับอากิ

รวมถึงการนำเทคนิค Floor Time ที่คุณหมอแนะนำมาใช้ 

ถึงวันนี้จะยังไม่ได้ผล 100 % แต่ก็ทำให้แม่รู้แล้วว่า “ถ้าลูกแม่พูดได้เมื่อไหร่ ลูกจะไม่หยุดพูดแน่ๆ ”

 

คุณแม่ท่านอื่นๆ ลองนำเทคนี้ไปใช้ก็ได้นะคะ เป็นเทคนิคที่ทำให้เด็กๆ เรียนรู้กับสิ่งรอบตัวมากขึ้น

ยกตัวอย่างเช่น ถ้าอากิอยากทานขนม เค้าจะไม่ยอมพูดว่าทาน จะเอานิ้วมือชี้ไปที่ของและร้องอึ่ๆๆ

คุณแม่ : ลูกจะเอาอะไรครับ

อากิ : เอามือชี้ไปที่ขนม และร้องอึๆๆ (ไม่ยอมพูด)

คุณแม่ : หยิบขนม และถามว่า เอานี่ใช่ไม๊ครับ?

อากิ : พยักหน้า และร้องอึๆๆ

คุณแม่ : เอาขนมนี่นะ?

อากิ : พยักหน้า และร้องอึๆๆ

คุณแม่ : ไหนบอกแม่ซิ ว่าเอาครับ?

อากิ : อาว อ๊าบ

คุณแม่ : ให้ขนม

เทคนิคนี้ดิฉันได้จากการฝึกที่โรงพยาบาลประมาณ 2-3 ครั้ง และอ่านหนังสือประกอบ ก็พอจะจับประเด็นได้ว่า

พยายามกระตุ้นพฤติกรรมให้ลูกสนใจกับสิ่งรอบตัวมากขึ้นกว่าเดิม จะเห็นได้ว่าการถามย้อนซักสองถึงสามครั้ง

ก็จะกระตุ้นให้เค้าพยายามพูดออกมาได้ค่ะ

 

แม่มุ้ยจะสู้ต่อไปกับพยางค์ที่สาม ที่สี่  และพยางค์ต่อๆ ไปของลูกนะครับ  “แม่รักลูกครับ”

 

แม่มุ้ย

สวัสดีครับคุณย่า อากิมาแล้วคร๊าบบบ

July 25, 2008

หยุดยาวเข้าพรรษาที่ผ่านมา เราทั้งครอบครัวถือโอกาสไปเยี่ยมคุณย่ากันครับ นับเป็นเวลาสองปีกะอีกเดือนกว่าๆ ตั้งแต่อากิเกิด อากิยังไม่เคยไปหาคุณย่าเลยครับ มีแต่คุณย่าที่แวะมาหาอากิที่กรุงเทพ

ดูคุณย่าแข็งแรงและสดชื่นขึ้นเยอะเลยครับ (อันนี้ป๊ะป๊าสังเกตดูเอง..อิอิ) คืนแรกที่ไปถึงอากิก็ยังดูแปลกๆกับสถานที่อยู่ไม่น้อย ยังมีหวาดๆ อยู่บ้างแต่ก็ใช้เวลาปรับตัวอยู่ไม่กี่ชั่วโมง และก็ยอมเข้าหาคุณย่ามากขึ้น แถมยังให้อุ้มด้วย โดยเฉพาะก่อนกลับกรุงเทพ มีโผเข้าให้คุณย่าอุ้มก่อนกลับด้วย  คุณย่านี้ยิ้มจนเหงือกแห้งเลย

ขากลับป๊ะป๊าก็พาอากิแวะไหว้พระ ไปกราบหลวงพ่อขาวกันที่ “วัดเทพพิทักษ์ปุณณาราม” แถวอำเภอกกลางดง เป็นวัดที่ตั้งอยู่เชิงเขา และจะมีพระพุทธรูปองค์สีขาว ประดิษฐานอยู่บนภูเขา เด่นและสง่างามมากครับ

หากใครที่เคยผ่านไปแถวนั้น คงเคยเห็นกันนะครับ  ที่วัดนี้อาบ็อกซิ่งของอากิเคยมาบวชอยู่หนึ่งพรรษา เมื่อหลายปีก่อนครับ

ป๊ะป๊าก็เลยรู้สึกชอบและศัทรากับวัดนี้มากครับ ร่มรื่นและเงียบสงบดี ยิ่งมาตอนหน้าหนาว อากาศดีมากๆ หนาวสุดๆ ป๊ะป๊าเคยตื่นออกไปช่วยถือถังเดินตาม อาบ็อกซิ่งตอนบิณฑบาทด้วย เจ็บเท้าน่าดู เพราะต้องถอดรองเท้าเดินตาม “หลวงน้อง” อิอิ

ดูอากิเขาก็ชอบนะครับ วิ่งเล่นซะรอบวัดเลย

…………………………………………………..

ป๊ะป๊า  🙂

กระเป๋าใหญ่ใบใหม่กับไทวิจิตร

July 9, 2008

ไม่ค่อยเบอร์ห้า-บ้าเห้อ ซักเท่าไหร่เลยครับลูกเรา !!

คุณแม่มุ้ยเค้าเห็นลูก อยากจะได้มานานแล้วครับ จนในที่สุดก็ไปไขว้คว้าหามาให้ลูกจนได้ ทั้งนี้ก็ต้องขอบขอบคุณ คุณโอปอ คุณแม่ของน้องนีโอ ที่โดนไหว้วานฝากซื้อมาให้

ลากซะรอบบ้านตั้งแต่เย็นแล้วครับ ไม่ยอมให้ใครแตะต้องด้วย  … เหอะๆ “กระเป๋าใหม่..ใบใหญ่ของไทวิจิตรเค้าครับ”  (ฟ้องด้วยภาพ)

ป๊ะป๊า   🙂

ปาเจรา จาริยา หนติ : ครั้งแรกของอากิครับ

July 9, 2008

นี้คือประสบการณ์ครั้งแรกของอากิครับ กับพิธีไหว้ครู เช้าวันหฤหัสบดีวันนั้น ป๊ะป๊า และ คุณแม่มุ้ย รู้สึกตื่นเต้นกันใหญ่ โดยที่อากิก็คงยังจะงงๆ  ว่าเราสองคนนี้เป็นอารายกันเนี่ยยย!! (อ่านจากสีหน้าและแววตา..อิอิ)

ใช่ว่าจะออกอาการแทนลูกแค่เราสองคน เช้านั้นที่โรงเรียนแออัดยัดเหยียดไปด้วยคุณพ่อ-คุณแม่ เด็กๆกันเต็มไปหมด กล้องถ่ายวิดีโอ กล้องถ่ายรูปถูกควักกันขึ้นมาพรึบพรับๆ ทั้งเสียงแฟรชและเสียงเด็กๆ ยังกะงานประกาศรางวัลออสก้า

คุณพ่อ-คุณแม่ ทั้งหลายก็คงอยากเก็นภาพความทรงจำดีๆกันไว้เหมือนกันกะเราเช่นกัน..

ป๊ะป๊า  🙂

เปิดเทอมใหญ่..ตอน คุณย่ามาส่งครับ

May 24, 2008

วันนี้เป็นวันเปิดภาคเรียนวันที่สี่ ของเทอมแรกแล้วครับ คุณย่ายังคงพักผ่อนกับลูกหลานอยูู่ที่่กรุงเทพ วันนี้คุณย่าตั้งใจที่จะไปส่งอากิที่โรงเรียนครับ ดูคุณย่าตื่นเต้นกับการจะได้ไปส่งหลานชายคนนี้เสียจริงๆ

วันนี้ป๊ะป๊าจะลองให้คุณย่าลองอุ้มหลานชายคนนี้ เดินไปส่งที่โรงเรียนดูครับ แอบลุ้นอยู่เหมือนกันว่าวันนี้อากิจะยอมให้คุณย่าอุ้มหรือยัง

ป๊ะป๊าช่วนถือกระเป๋าให้ และเดินนำหน้า แล้วให้คุณย่าลองอุ้มเดินตามมา …

ไม่สำเร็จครับ ในครั้งแรก (อากิวางฟอร์มและอิดออดอยู่เหมือนกัน) 🙂

ครั้งที่สอง และครั้งที่สาม ก้ยังครับ (มีเล่นตัวอีกตามเคย)

ครั้งที่สี่..ครั้งนี้ สำเร็จครับ คุณย่าต้องออกแรงด้วยนิดหน่อย อิอิ…

ในที่สุดคุณย่าก้ได้อุ้มอากหลานชายคนเดียวของแก อย่างเป็นทางการซะที เฮ..เฮ

ดูสีหน้าและแววตาของคุณย่า บ่งบอกถึงความดีใจ และปลื้มปิติ อย่างสุดๆ ป๊ะป๊าก็แอบดีใจด้วย คุณย่าอุ้มอากิเดินจนถึงโรงเรียนครับ

และเข้าไปเจอคุณครูและเล่นกับหลาน อย่างชื่นชม อากิก็ดุเหมือนว่าจะมุ่งมั่นกับการได้เจอเพื่อนๆและเล่นของเล่น อ่านหนังสือเล่มโปรดของเขาเหมือนเคย โดยคุณย่าก็ยังมองดูหลานวิ่งเล่นอยู่อย่างนั้น และยิ้มไปด้วยอย่างมีความสุข

ส่วนป๊ะป๊า็ขอตัวกลับก่อน เพราะต้องไปทำงานต่อ และก็ปล่อยให้คุณย่าเฝ้าดู และอยู่กับหลานที่โรงเรียนให้น่ำใจไปซะเลย จะได้เก็บต้นเก็บดอกของความคิดถึงหลานชาย ให้ครบถ้วน นะครับ คุณย่าครับ อิอิ..

ป๊ะป๊า 🙂

เปิดเทอมใหญ่…หัวใจว้าวุ่น

May 21, 2008

วันนี้เป็นวันที่สองของการเปิดเรียนเทอมใหญ่อย่างจริงๆ จังๆ กันซะที

หลังจากที่ลูกแม่ได้ซ้อมเรียนกับ “ช่วงซัมเมอร์” ไปแล้ว เดือนเศษๆ

วันแรกของการเปิดเรียน… อากิทำเอาแม่ เซอร์ไพรส์ มากๆๆ

เราสองคนแม่ลูกพากันจูงมือ เข้าประตูโรงเรียนปฐมพัชร ใกล้บ้าน

ตามเคย อากิจะยกมือสัวสดี ลุงรปภ.ที่เฝ้ารอรับเด็กๆ อยู่หน้าโรงเรียน

อีกทั้งคุณครูเวรที่ยืนรอรับเด็กๆ ที่หน้าประตู ซึ่งระหว่างทางจากประตูโรงเรียน

ไปถึงห้องเรียน ลูกอากิยังคงยกมือไหว้สัวสดีผู้ปกครองคนอื่นๆ ที่เดินสวนมาจากด้านใน

แม่แอบดีใจ อยู่ลึกๆ ว่าลูกแม่นี่ มารยาทดีจริงๆ แกมแอบหยอกลูกว่าโตไปแม่ว่าจะไปฝากกับ

คุณลุงทักษิณ สมัครลง .”สส” อีกคน 555

ก่อนถึงห้องเรียน…เราสองคนหยุดยืนดูรายชื่อของนักเรียน ที่ทางโรงเรียนปิดประกาศอยู่

อากิเรียนห้องเตรียมอนุบาล มีนักเรียนทั้งหมด 15 คน อากิอายุน้อยที่สุดในห้อง!!!! <อายุน้อยที่สุดในโรงเรียน>

คล้อยหลังไปอ่านป้ายประกาศ —- หันมาอีกที —- เห็นหลังอากิไวไว

อากิรีบวิ่งไปที่ห้องเรียน “”แม่วิ่งตามเกือบไม่ทัน””

หน้าห้องมีคุณครูเกดยืนยิ้มรับเด็กๆ อยู่…..

อากิยกมือสวัสดีคุณครูและรีบวิ่งเข้าไปในห้องเรียน จนลืมสนใจแม่ที่เดินตามมาข้างหลัง

แม่แอบมองลูกจากด้านนอกของห้องเรียน…

ในห้องเรียนมีผู้ปกครองหลายคนกำลังปลอบเด็กๆ ที่กำลังร้องไห้โยเย ไม่อยากมาโรงเรียน

ส่วนอากิของแม่นั่งอ่านหนังสือนิทานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เล่มโปรดเหมือนเดิม

“อากิครับ” แม่แอบอมยิ้มด้วยความดีใจ ลูกแม่เก่งมากครับ

ต้นถั่วของลูก

May 13, 2008

ผลงานอีกชิ้นของอากิ สำหรับการเรียนซัมเมอร์นี้ที่โรงเรียน ป๊ะป๊าเห็นแล้ว ชื่นใจจริงๆ เพราะมันเจริญเติบโตอย่างสวยงาม และรวดเร็วเหมือนกับอากิลูกป๊ะป๊าและคุณแม่มุ้ยเลครับ

อากิรู้จักที่จะปลูกต้นถั่ว รู้จักที่จะรอคอย เฝ้าดู การเจริญเติบโต คงเหมือนกับป๊ะป๊าและคุณแม่มุ้ยที่คอยดูแล และชื่นชมการเจริญเติบโตอย่างมีคุณภาพในอนาคต

แต่สำหรับอากินั้น จะต้องมั่นคง และแข็งแรง เติบโต อย่างต้นไม่ใหญ่แน่นอน ป๊ะป๊าสายัณย์ เอ๊ย!! สัญญา 🙂

แม่อยากฟัง “แม่ครับ อากิรักแม่จังครับ”

May 12, 2008

ตั้งแต่ 13 มิถุนายน 2549 เราสองคนแม่ลูกได้พบกันจริงๆ ซักทีโดยไม่ต้องสื่อสารกันผ่านสะดือ

เกือบสองปีที่ผ่านมา อากิทำให้แม่มีความสุขมากครับ

ความอบอุ่น ความรัก เสียงหัวเราะ ความสุข ปะปนไปกับการแอบลุ้นอยู่เล็กๆ ในใจ

ลูกแม่จะเป็นอย่างไรนะ??? ทั้งเรื่องพัฒนาการ การเจริญเติบโต และอีกหลายๆ อย่างที่รวมกันเป็นเจ้าอากิ

แม่รู้ดีว่าหนทางของความเป็นแม่ มันยังไม่มีวันสิ้นสุดไปได้ง่ายๆ มันมีอะไรอีกเยอะแยะมากมายที่แม่ต้องพาลูกผ่านมันไป

เหมือนกับที่คุณยายบอกกับแม่ว่า ” คุณยายได้มาถึงเส้นชัยแล้ว ” แม่เข้าใจคำนั้นได้ดี

เราแม่ลูกค่อยๆ พากันผ่านแต่ละ Step มาด้วยความรัก…

แต่วันนี้ แม่กำลังรอคอยสำหรับ Step ของพัฒนาการพูดของอากิ แม่รอวันที่อากิจะบอกแม่ว่า “แม่ครับ อากิรักแม่จังครับ”

อากิต้องขยันพูดนะครับลูก….

วันนั้นคงเป็นอีกวันที่แม่มีความสุขมาก แม่กำลังรอคอยคำพูดแต่ละคำ ที่ค่อยๆ ออกมาจากปากอากิ…

แม่กำลังรอลูกพูดอยู่ นะครับลูก…

(อากิครับ แม่รักอากิจังครับ)

อากิซามุบุกอ่างทอง

May 3, 2008

ตั้งแต่ช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมา เราสามคนยังไม่ได้ไปเยี่ยมคุณยายเพ็ญอีกเลยครับ วันนี้ถือว่าเป็นโอกาศดีครับที่เราจะได้พร้อมใจกันไปเยี่ยมคุณยายกันซะทีเน๊อะ!!

คุณยายคิดถึงอากิฯครับ  คุณแม่มุ้ยบอกมาว่าคุณยายโทรมาอยากให้กลับไปเยี่ยมบ้างช่วงหยุด Long Weekend นี้ และแล้วอากิฯก็ต้องโดดเรียนที่ Gymboree อีกหนึ่งวัน ขอยกยอดไปสัปดาห์แล้วกันนะคร๊าบบบบ..

ต้องรีบไปแล้วครับ กลับกรุงเทพฯอีกทีก็เย็นๆวันอาทิตย์ …์แล้วเจอกันครับ

“ป๊ะป๊า”  🙂